Godin van de dagenraad
In de Romeinse mythologie is Matuta godin van de dageraad en van de zee, een goede en zegen verspreidende godin, een van de godheden van de geboorte en een beschermgodin van pasgeborenen.Als de roodgekleurde ochtendschemering bracht ze dagelijks de zon voort, en begeleidde hem op zijn reis door de hemel.
Ze was tevens de beschermster van de pasgeborenen. De rode kleur van de dageraad werd wel metaforisch opgevat als de kleur van het bloed dat de geboorte van het nieuwe leven begeleidt, of als menstruatiebloed.
Ze was ook godin van de zee en de haven. Een tempel voor haar stond bij Satricam, in de buurt van Anzio. Een andere tempel stond in Rome op het Forum Boarium, waar de veemarkt werd gehouden. Op 11 juni werden hier de matralia gevierd, een feest voor moeders, waaraan alleen vrouwen mochten deelnemen die met hun eerste echtgenoot waren gehuwd. Zij mochten een krans op het standbeeld leggen. Aan Matuta werd geel gebak geofferd, testuacium ('potgebak'), dat werd gebakken in een aarden pot. De eerste gebeden van de vrouwen gingen uit naar hun neven en nichten, en dan kwamen hun eigen kinderen aan de beurt. De vrouwen brachten een offer van bloemen, en ze droegen de kinderen van hun verwanten, om voor hun de bescherming van de godin te vragen.
Jung beschrijft Mater Matuta als een Etruskische doodsgodin, Moeder der doden. In haar beeld van aardewerk werd de as van de doden geborgen. Haar zetel is versierd met sfinxen. Zij is de godin van de dood. De sarcofaag is een vleesetende Moeder (Mater Sarcophaga = een Etriskisch symbool). Een terracotta beeld van een vrouwenfiguur dat hol is. Hierin wordt de as van de gestorvene gestort. De doden worden zo in de moeder teruggebracht).